Annemiek van Vleuten inspireert tijdens KNHS Introductiebijeenkomst

Geplaatst op 10 november 2018

Als slot van de introductiebijeenkomst voor het KNHS Talentenplan op 22 oktober op Papendal was Annemiek van Vleuten als spreker uitgenodigd. “Het is belangrijk om ‘out of the box’ te denken en te leren van talenten uit andere sporten,” introduceerde technisch directeur Maarten van der Heijden de meervoudig wielrenkampioene.

Annemiek kwam met krukken het podium op, vanwege een ernstige knieblessure: “Ik kan momenteel niet trainen en heb nog een flinke revalidatie te gaan. Het kan nog wel zes maanden duren voordat ik weer een wedstrijd rij,” begint Annemiek, die sinds 2007 haar stempel heeft gedrukt op de Nederlandse wielrensport. “Wat maakt je tot een goede wielrenner en wat maakt je een goede paardensporter? Er zijn meerdere wegen om de top te bereiken en ik hoop jullie vandaag een paar tips mee te geven.”

Wat maar weinig mensen weten is dat Annemiek vroeger heeft paardgereden. “Ik reed op een Haflinger en deed alleen mee aan onderlinge wedstrijden, dus ik was niet zo goed als jullie,” zegt ze lachend,  terwijl ze de kennis van haar publiek test tijdens ‘petje op, petje af’. Appie Noortkamp van de NVWA wist het meest over Annemiek en de wielrensport en won het pak dat ze droeg tijdens het WK. Het publiek kwam er door de kennisquiz achter dat Annemiek dierwetenschappen heeft gestudeerd en haar gemiddelde snelheid tijdens het WK in Innsbruck 48.2 km per uur gemiddeld over 30 kilometer was.

Droomdoel
“De volgende vier dingen zijn het belangrijkst om te presteren in de wielrensport: het mentale aspect, tactiek, voeding en duurvermogen. Ik moet heel lang trainen om mijn conditie weer op peil te krijgen.” Maar hoe kwam Annemiek ooit terecht bij de wereldtop? “Ik had in 2005 pas mijn eerste racefiets. Ik raakte toen met voetballen geblesseerd aan mijn knie en mijn arts gaf toen aan dat fietsen een goede sport voor mij was. In 2007 fietste ik mijn eerste wedstrijd en toen kwam ik erachter dat ik talent had. Een jaar erna zat ik al in het nationale studententeam. Ik was op een oudere leeftijd begonnen, maar had wel duidelijk talent. Ik moest daarom niet achterover leunen en actief zijn om snel stappen te zetten. Door een test op Papendal kwam ik erachter dat ik hetzelfde vermogen had als de meiden van de topsportselectie. Daardoor kwam ik terecht bij de nationale selectie. Ik was toen qua gewicht nog wel wat te zwaar, maar ik had qua kracht veel talent. Ik had het talent en het fysieke vermogen en wilde daar wat mee. In 2009 hield mijn toenmalige ploeg op te bestaan. Dat was ook het jaar dat ik opgenomen werd in een internationaal team en ploeggenoot werd van Marianne Vos. Ik wilde mezelf verder ontwikkelen en was toen 25 jaar en moest dus snel stappen zetten. Ik heb het nummer van Marianne Vos ontfutseld en haar aan het eind van het seizoen opgebeld: ‘Ik wil graag bij jou in de ploeg fietsen!’ Ik was haar opgevallen en ze had nog een plek in het team. Uiteindelijk ben ik zes jaar lang haar ploeggenoot geweest en heb ik heel veel geleerd. Dat is een cruciale stap geweest in mijn carrière.”

Comfortzone
“Het was een hele professionele omgeving waar ik in terecht kwam. Ook mijn ploegleider vond het heel belangrijk voor mij om goede mensen te ontmoeten. Marianne was daar zeker een van. Ze dachten wel dat ik de wereldbeker kon winnen en ze gingen me daarmee helpen. Hij had ook een duidelijke visie. Marianne had de wereldbeker al zo vaak gewonnen, nu was het mijn beurt. Soms is het belangrijk dat je coach doelen stelt buiten je comfortzone. Maar wat gebeurde er. Ik won de wereldbeker, de Ronde van Vlaanderen. Dat had ik nooit durven dromen. Ik won uiteindelijk drie wereldbekerwedstrijden en het eindklassement. Mijn carrière raakte daardoor in een stroomversnelling. Als je op grote wedstrijden weet te winnen, geeft dat meer zelfvertrouwen. In 2012 werd ik uitgenodigd om de Olympische Spelen in Londen te rijden. Marianne won toen goud en ik was onderdeel van het team. In 2012 werd ik Nederlands kampioen en dat was het droomdoel dat in ik 2008 had gesteld: ik wil een heel jaar in rood-wit-blauw fietsen. Iets om trots op te zijn, want daarvoor had ik hoge pieken en diepe dalen. Twee jaar lang had ik last van een liesslagadervernauwing, kreeg ik meerdere operaties en heb ik heel lang met ‘anderhalf been’ en pijn gefietst. Uiteindelijk was de derde keer opereren wel succesvol. Op het NK versloeg ik Ellen van Dijk en won ik en dat was een mooie overwinning. Dan komt er wel emotie los, omdat ik ondanks alles toch wel doorging.”

Steen in de maag
Tijdens de  Olympische Spelen in Rio 2016 was Annemiek op koers voor het goud, maar viel in de laatste afdaling voor de finish. “Dat meisje in de goot in Rio. Dat was ook wel een mijlpaal. Ik denk niet met een steen in mijn maag terug aan Rio. ‘Succes is niet definitief, falen is niet fataal: het is de moed om door te gaan dat telt.’ Deze spreuk van Winston Churchill is 

jouw lijfspreuk, zei Marianne Vos tegen me. Iedereen had altijd verteld dat ik niet bergop kon fietsen. In Rio was het parcours zo gruwelijk steil. De Spelen zijn de crème de la crème. Ik was van trainer en voeding veranderd om mijn doel te halen. Ik had actief de juiste mensen om me heen verzameld om te werken aan mijn vaardigheden om bergop te fietsen. Ik had het geloof dat ik het wel zou kunnen. Tijdens die rit had ik  iedereen achter me gehouden en ik had het goud al bijna om de nek hangen. Maar dan eindig je in het ziekenhuis. Dat voorval heeft me uiteindelijk erg geïnspireerd. Ik was zo goed die dag en beter dan ik ooit had durven hopen. Weken erna ben ik wakker geworden, en depressief geweest, en heb ik gedacht : ‘Had ik die bocht maar anders ingeschat’. Ik herstelde vrij vlot en kon vervolgens nieuwe doelen stellen. Ik werd weer gretig en kon het achter me laten. In plaats van dat het me beperkte kon het me inspireren. Ik had ten slotte de hele wereld laten zien dat ik de beste was, bergop.”

Giro ‘d Italia
Vorig jaar werd Annemiek wereldkampioen en dit jaar won ze het eindklassement van de Giro ‘d Italia. ‘Jij kan dat’, zei mijn coach vooraf. Ik heb er een half jaar over nagedacht, want dat parcours heeft heel veel heuvels. Maar na een half jaar dacht, het is een uitdagend doel. En twee jaar later heb ik inderdaad mijn droom verwezenlijkt om de Giro te winnen. Nu heb ik mijn been verdraaid en moet ik zeker zes maanden revalideren. Het is soms best lastig om te bedenken dat je daadwerkelijk wereldkampioen bent. Maar dit kom ik ook wel weer te boven. Mijn droomdoel is om olympisch kampioen te worden in Tokyo 2020. Je hebt realistische doelen en droomdoelen, en wat zijn die van jullie?” sloot Annemiek van Vleuten haar inspirerende presentatie af.

Wat moeten de paardensporttalenten meenemen van het verhaal van Annemiek?
- Toon ambitie: onderneem actie!
- Stel elk jaar zo’n vijf (proces)doelen en deel ze met je coach.
- Neem zelf verantwoordelijkheid.
- Zoek zelf de juiste mensen om je heen.
- Hou focus op: wat maakt jou beter? Verlies je energie niet in kleine dingen.
- Geloof ik jezelf een geef niet op!

Tijdens de Introductiebijeenkomst waren nog meer inspiratiesessies. Op deze website vind je alle verslagen. Kijk voor meer informatie over het KNHS Talentenplan op: www.knhs.nl/talentenplan.

Bron: KNHS, overname tekst- en beeldmateriaal niet toegestaan.

Foto’s: Chelsey Lievestro

Categorie: Introductiebijeenkomst, KNHS Talentenplan

Ander Nieuws

  • Barbara Wielders over ‘Kinderen en Paarden: Over het nest, de bril en achteroverleunen’ tijdens KNHS Instructeurscongres 2019
    Barbara Wielders over ‘Kinderen en Paarden: Over het nest, de bril en achteroverleunen’ tijdens KNHS Instructeurscongres 2019
  • Laatste kans nominatie HIP Award
    Laatste kans nominatie HIP Award
  • 11 september: KNHS College Tour Hoefbevangenenheid met Esmee Smiet
    11 september: KNHS College Tour Hoefbevangenenheid met Esmee Smiet