Bijzonder ledenverhaal: Leonie Buur ‘Paarden waren liefde op het eerste gezicht’

Geplaatst op 13 december 2018

Leonie Buur (1976) rijdt met haar pony Palusha van 1,50 meter in de Grand Prix. Wie is dit bijzondere lid uit Akersloot en wat beweegt haar?

Leonie: ‘Ik was een jaar of drie toen ik tegen mijn ouders zei: “Ik wil paardrijden!” Mijn moeder antwoordde dat ik eerst maar mijn diploma A en B moest halen. Dan zouden we dat paardrijden nog wel eens zien. Dus dat deed ik. Toen ik net zes was, mocht ik naar de manege. En daar ging ik, met capje op, een zweepje onder arm op de fiets naar de manege. Ik begon in Castricum bij Manege Den Hoge Berg, tegenwoordig Reuring Op Stal. Ik vond het fantastisch! Ik was meteen thuis. Het was liefde op het eerste gezicht. Dat is wel bijzonder, want niemand in mijn familie heeft iets met paarden. Mijn ouders zijn zelfs een beetje bang van paarden. Mijn overgrootvader heeft met paarden gewerkt, maar dat was destijds niet uit liefhebberij.’

Door weer en wind
‘Tot op de middelbare school reed ik op de manege. Toen kwam ik terecht bij mensen met een boerderij in Bergen. Ik fietste erheen met een vriendinnetje. Dat was wel twintig kilometer fietsen door weer en wind, maar ik had het ervoor over. Ik heb dat jaren gedaan. We mochten heel veel en gingen ook naar de ponyclub in Heiloo. Uiteindelijk kreeg ik privéles. Toen begon ik me echt meer te ontwikkelen. Met twee paarden kwam ik de M en dan gingen ze weer weg. Die felbegeerde Z lukte zo steeds net niet. Ik kocht een ouder paardje dat ik al een tijdje reed toen de eigenaar zwanger raakte. Dat paard mankeerde wel wat en raakte helaas ook geblesseerd.’

Gekocht voor een gulden
‘En toen kwam ik mijn toekomstige man tegen op een feestje! Na twee maanden gingen we afspreken en al snel hadden we verkering. Daarna ging het echt rollen. Hij woonde met zijn ouders op een boerderij. Ze hadden Piëmontees-koeien met enorme horens. Ik had vooral oog voor de twee pony’tjes. Mijn oudere paard was toen net overleden en ik mocht met die twee aan de slag. Een van de twee zou worden verkocht, Fresco. Die had mijn schoonvader zelf gefokt. Ik stelde voor om hem te laten keuren en zei: “Ik train hem wel voor je.” Tijdens de training bleek hij heel leuk. Hij deed het goed, maar kreeg een tweede premie. Hij heeft ook goed gepresteerd in bestgaande rijpony. De moeder van Palusha was ook mee. Zij werd Noord-Hollands kampioen! Weer thuis trof ik mijn schoonvader aan de keukentafel. “Pak je portemonnee maar,” zei hij. “Ik krijg een gulden van je.” En zo ‘kocht’ ik Fresco voor een gulden!’

Gekocht voor een euro
‘Ik startte Fresco tot de Z2. Omdat hij 1,48 meter was, kon ik niet verder. Ik leste inmiddels bij Sandrine van Rees – nog steeds ook – en zij begon me les te geven tot de ZZ-Zwaar. In die klasse konden we dan wel niet starten, maar deze pony kon alles! De pony is uiteindelijk verkocht naar een Van Baalen-achtige stal in Zweden. Mijn schoonvader zei: “Als je die pony nou verkoopt, ga je toch met Palusha verder. Geef me maar even een euro!” En zo werd Palusha voor een euro van mij.’

Rustige aanpak
‘Wisper, de moeder van Palusha, heb ik naar de Z gereden. We hebben veel veulens van haar. Helaas is ze vorig jaar gestorven aan een darmverdraaiing. Heel jammer! Ze was 1,45 meter en kwam uit een Haflingerlijn. Ik wilde iets groter en koos voor Painted Black. Die was toen nog niet zo bekend. Anky ging hem pas daarna rijden.

Met Palusha hebben we ook eerst een veulen gefokt. Ik kon met een pony geen B starten en ze moest vier zijn voor de L1. Op onze eerste wedstrijd in Heerhugowaard had ik meteen vier winstpunten. Toen dacht ik, dit is best wel een goeie. Ik start meestal een keer in de maand. Ik geloof in een rustige aanpak en hoef niet elk weekend op wedstrijd. Eerst wil ik goed oefenen en als ik denk dat ik het onder de knie heb, gaan we kijken of we het inderdaad voor elkaar hebben. Kort daarna werden we reservekampioen van de regio. Het ging meteen heel leuk. In de Z heb ik haar nog een paar maanden thuis gehouden, want ik wilde niet te snel gaan.’

Grote stap
‘De Z2 ging ook heel makkelijk en zo kwamen we op ZZ-Licht-niveau, dat toen nog subtop was. Ik vond dat nogal wat, maar Sandrine gaf me een schop onder mijn kont. Ze zei: “Hup, rijden! Je kunt dit gewoon!” In de Lichte Tour gingen we ook heel goed. En toen kwam de piaffe in de Intermédiaire II. Dat vond ze heel moeilijk. De stap van Inter I naar II is heel groot, een beetje zoals van L1 naar Z2! Ze gaat liever groot dan klein. En ik moest ook leren. Ik ben flink aan het oefenen gegaan, want ik had het ons een beetje verkeerd aangeleerd. Maar ook daar kwamen we doorheen en zo scoorden we tegen de 63%! Toen kregen we echt vleugels. Ik besloot de stap te wagen.’

Uitproberen
‘In het begin was het even uitproberen in de Grand Prix. Dat ging nog niet goed hoor. Dan dacht ik, nu komt de piaffe, en dan dacht zij, wat is er aan de hand? En vervolgens ging ze stilstaan. De wissels en pirouettes doet ze heel goed. Op advies van Sandrine zijn we een paar keer hors concours gestart, voor mijn zelfvertrouwen. Dan hangt er niets vanaf. Ik was ook een beetje onder de indruk van alles. De entourage, de grote vrachtwagens. Ik heb thuis alleen een buitenbaan van 20 bij 40 meter.’

Humor
‘Palusha is slim, heel werkwillig en best wel eenkennig. Ze is heel lief en ongecompliceerd. Ik heb haar ook netjes opgevoed. We hebben wel vlugge dieren. Daar kan niet iedereen mee omgaan, maar dat heb je nodig in de sport. Ze heeft humor en is een beetje stout. Toen we nog geen poetsplaats hadden en poetste in de gang bijvoorbeeld. Ik wilde het hoofdstel aandoen, maar ze tjoepte snel onder mijn arm door en snelde naar buiten, naar het gras. Dat vind ik leuk! Er moet wel wat in zitten. Ik rijd ook lekker buiten met Palusha, bijvoorbeeld in het Amsterdamse Bos of gewoon door het dorp. Of ik laad haar in en rijd lekker naar de Veluwe. Op de heenweg is ze altijd heel makkelijk, maar op de terugweg niet hoor. Dan weet de prinses dat ze naar huis gaat en oefent ze piaffe in de trailer.’

Penny-droom
‘De reacties op wedstrijden zijn nooit negatief, ook niet van juryleden. “Hè, is ze zo klein?!”hoor ik wel vaak. Dat komt omdat ze niet als een pony loopt. Ze heeft ruime gangen en het plaatje klopt. We passen bij elkaar en zijn een mooie eenheid. Ze kennen me wel in de buurt. Dan is het van: “Dat is toch met die pony die zo hoog rijdt?” Het is wel een beetje de Penny-droom, dat je met weinig middelen zo ver kunt komen. Het kan echt wel, als je maar wilt.’

Nieuw oogappeltje
Mijn man zei: “Nu ben je klaar hè?” Maar nee, nu begint het pas. Ik wil een constanter beeld en betere punten. Ik ben realistisch. Het is geen 70%-paard, maar ik heb nog steeds het gevoel dat er meer in zit. Het duurt gewoon een jaar voordat je een beetje wegwijs bent in de Grand Prix. Die kent veel extremen, van uitgestrekt naar verzameld en weer vooruit. Het begint nu pas allemaal op zijn plek te vallen.

Mijn andere oogappeltje is een bloedmooie valk. Ze is heel mensgericht veulen. Als ik aankom, hinnikt ze en kijkt ze me aan. Dat speciale heb ik ook weer met Philou. Ik denk dat ze niet zo veel talent heeft als oma Palusha, maar wie weet! Ik denk nooit zo ver vooruit. Ik pluk de dag en geniet nu.’

  Wie is Leonie?
Leonie Buur (1976) woont in Akersloot, een klein plaatsje onder Alkmaar. Ze rijdt sinds ze zes jaar was. Leonie werkt op Manege De Duinrand in Egmond-Binnen. ‘Ik doe daar alles, van uitmesten en met de kniklader werken tot lesgeven en paarden trainen. Verder geef ik wat privélessen in de buurt.’ Leonie is getrouwd met Tom en samen hebben ze Sem en Jan. ‘Thuis bij mijn schoonouders hebben we acht paarden staan. In de verzorging gaat veel tijd zitten, dus ik heb geen andere hobby’s.’ Sinds dit jaar start ze met Palusha in de Grand Prix en met 61.57% is het eerste winstpunt binnen.

 

Pony’s in de Zware Tour
Vier pony’s zijn op dit moment in Nederland startgerechtigd voor de Zware Tour. Behalve Palusha komt in Nederland nog een pony uit in de Grand Prix. Deze is 1,56 meter. Twee pony’s starten in de Intermédiaire II.

Overname tekst- en beeldmateriaal niet toegestaan

Foto's: Leonie Buur

Categorie: Bijzonder ledenverhaal

Ander Nieuws

  • Bijzonder ledenverhaal: Nadia van Delft: ‘Het is méér dan een sport. Het is een leefstijl.’
    Bijzonder ledenverhaal: Nadia van Delft: ‘Het is méér dan een sport. Het is een leefstijl.’
  • Bijzonder ledenverhaal: Lotte Geelhoed: ‘Voltige is echt next level!’
    Bijzonder ledenverhaal: Lotte Geelhoed: ‘Voltige is echt next level!’
  • Bijzonder Ledenverhaal: Maddy Dijkshoorn: "Ik vind alles aan ponyrijden leuk!"
    Bijzonder Ledenverhaal: Maddy Dijkshoorn: "Ik vind alles aan ponyrijden leuk!"