­ Bijzonder ledenverhaal: Anne Looij 'Spartan is echt mijn vriend' - KNHS

Bijzonder ledenverhaal: Anne Looij 'Spartan is echt mijn vriend'

Als Anne Looij Spartan in zijn stal wil zetten, staat ze met haar rolstoel vrij dicht bij de deur. Spartan loopt met zijn heup tegen de staldeur en veert terug, richting Anne. Hij schrikt niet en maakt geen sprong of onverwachte beweging. Hij loopt gewoon rustig zijn stal in en tilt zijn linkerachterbeen over de rolstoel heen.

Om te voorkomen dat hij haar raakt, moet de pony zijn achterbeen zo hoog optillen dat zijn hoef tegen zijn buik tikt. Toch is er geen moment van onrust. Niet als Anne haar pony zelf borstelt en opzadelt, in haar rolstoel. Niet als ze opstijgt met behulp van de grote verrijdbare trap die haar vader voor haar maakte en niet als Anne laat zien dat haar pony kusjes kan geven, fleemt en gaat liggen op commando.

Heel gewone puber
Anne Looij liep een hersenbeschadiging op toen ze te vroeg werd geboren en zit in een rolstoel. Mentaal hield ze niets aan haar vroeggeboorte over. Anne is veertien en gaat naar het reguliere onderwijs. Ze is een heel gewone puber. Ze vertelt dat ze begon met paardrijden toen ze een jaar of drie was, op een van de Shetlanders van haar opa. ‘Toen ik daar te groot voor werd, heb ik een tijdje op aangepast paardrijden gezeten. Ik reed vooral tussen kinderen met een verstandelijke beperking en dat vond ik niet zo leuk. Ik had geen aansluiting, geen vrienden of vriendinnen. Toen ik hier terechtkwam en mocht gaan rijden op Kitty, was dat helemaal geweldig.’ ‘Hier’ is op Stal ’t Sander in Etten-Leur, een bedrijf waar zo’n 65 paarden staan en waar ook lessen worden gegeven. Kitty was daar een van de pony’s, een Welsh van 1,20 meter. ‘Kitty was niet van mij,’ vertelt Anne, ‘maar eigenlijk had ik haar ‘geclaimd.’ Ik reed altijd op haar, maar helaas werd ik te groot voor haar.’

In de achtertuin
‘In 2016 moest Anne voor de tweede keer een grote operatie ondergaan, in Leuven,’ vertelt Annes moeder Katinka. ‘Ze heeft toen lang in het ziekenhuis gelegen. Op een gegeven moment mocht ze in het weekend naar huis. Ze werd dan gebracht met de ambulance. Elk weekend dat ze naar huis mocht, kwamen de mensen van stal Kitty brengen. Die stond dan bij ons – wij hebben een rijtjeshuis – in de achtertuin op Anne te wachten. Dat was echt geweldig. Anne werd daar zo blij van.’ Katinka vertelt dat Anne na deze operatie eigenlijk een jaar niet mocht paardrijden. ‘Maar dat ging dus niet lukken. Zodra het een beetje ging, zat Anne weer in het zadel.’ 

Dit is ’m!
Kitty kreeg zo veel last van melanomen dat ze moest worden ingeslapen. Annes ouders, van huis uit geen paardenmensen, wisten dat als de paarden uit haar leven zouden verdwijnen, hun dochter iets kwijt zou raken dat veel meer is dan een hobby. Ze besloten op zoek te gaan naar een eigen pony voor Anne. ‘Mijn moeder vond Spartan op Marktplaats,’ vertelt Anne. ‘Toen we gingen kijken, kwam hij heel voorzichtig naar mijn rolstoel toe en snuffelde aan mijn gezicht. Het eerste wat me opviel was dat hij zo’n lief hoofd had en ik wist, dit is ’m. Ik wilde naar geen andere pony meer gaan kijken en drie dagen later stond Spartan hier op stal.’

‘Dat was echt een bijzonder moment,’ vertelt Katinka. ‘Je kon zien dat er iets was tussen die twee. De eigenaar zadelde Spartan op en mijn man en ik zetten Anne in het zadel. Natuurlijk vonden we dat spannend. Wij weten nauwelijks iets van paarden en we wisten niet hoe Spartan zou reageren. Maar het was of Anne al jaren op hem reed.’

Zelf kunnen
Anne heeft Spartan sinds 2018 en hij is negentien. ‘Ik hoop dat hij honderd wordt,’ zegt Anne. In de tijd dat zij en Spartan samen zijn, hebben ze veel geleerd. Spartan leerde een heel scala aan vrijheidsdressuuroefeningen. Anne leerde zo veel mogelijk zelf voor haar pony zorgen. Elke dag uit school gaat ze naar stal. Ze haalt zelf haar pony uit het weiland, zet hem op de poetsplaats, verzorgt hem en zadelt hem op. Ze kan zelf de grote trap halen, maar het is wel prettig als bij het opstijgen iemand aanwezig is. Niet om Spartan vast te houden – die blijft keurig staan als zijn baasje opstijgt – maar de trap. ‘Mijn vriendinnen op stal helpen me vaak mee,’ zegt Anne. ‘Mede dankzij Dunia, Roos en Marthe kan ik alleen naar stal, maar eigenlijk helpt iedereen als dat nodig is. Mijn moeder vindt dat soms best moeilijk. Het liefst gaat ze steeds zelf mee maar ik vind het juist ook heel leuk om zelf te gaan, om het alleen te kunnen. Gelukkig begrijpen mijn ouders dat wel en mag ik tegenwoordig uit school gewoon zelf naar mijn pony.’

“Probeer maar te gaan staan”
Op de vraag of dat niet moeilijk is, in een rolstoel je pony uit de wei halen, lacht Anne: ‘Soms wel. Dan rijd ik met mijn rolstoel het weiland in, en denkt Spartan, zoek het vandaag zelf maar uit. Als hij zich niet wil laten vangen, blijf ik gewoon wachten met mijn paardensnoepjes. Meestal komt hij dan op een gegeven moment toch wel naar me toe. Het is ook een keer gebeurd dat hij me omduwde en ik met rolstoel en al op de grond lag. Daar kon hij niets aan doen. Dat kwam omdat hij een schok kreeg van de stroomdraad. Ik ben ook een keer tijdens een buitenrit gevallen. Mama was erbij. Spartan schrok van een tractor en rende weg, helemaal in paniek. Mama was met de fiets en kon niks doen, alleen zo snel mogelijk achter ons aanfietsen. Ik viel eraf en kwamen mensen naar me toe om te helpen. “Gaat het?” vroegen ze. “Probeer maar te gaan staan.” Maar ja, dat kan ik dus niet.’

Katinka vertelt dat haar man en zij het in het begin erg spannend vonden om Anne zelf naar Spartan te laten gaan. ‘Anne is een echte doorzetter,’ zegt ze. ‘Ze denkt niet in beperkingen maar in mogelijkheden. Als ze iets wil, doet ze er alles aan om dat voor elkaar te krijgen. Dat is soms lastig, maar aan de andere kant zijn we ook heel trots op haar. We hebben een licht kunststof zadel gekocht dat Anne zelf kan tillen en inmiddels vertrouwen wij erop dat Spartan een beetje op haar let. Maar hij blijft natuurlijk een pony, een vluchtdier. Daarom mag ze van ons niet alleen een buitenrit maken en moet ze altijd haar airbagvest aan. Dat is een bodyprotector die zich automatisch opblaast als ze valt. Ik vind het een geweldig ding. Tijdens het rijden heeft Anne er nauwelijks last van maar als het mis mocht gaan, is de kans groot dat ze relatief zacht landt. De keren dát ze gevallen is, heeft ze er niks aan overgehouden 

Vriend
Omdat Anne nauwelijks kracht heeft in haar benen, is drijven lastig. ‘Daarom rijd ik altijd met een zweepje,’ vertelt ze. ‘Ik kan mijn benen een beetje bewegen, maar duidelijke beenhulpen geven is lastig. Spartan is niet echt een snelle pony. Hij is liever lui dan moe maar als we buiten rijden, vindt hij het wel heel leuk om te galopperen. Ik heb zo’n bokbandje aan mijn zadel zitten en hij weet dat hij in galop mag als ik dat vastpak, dus tegenwoordig heb ik mijn benen of zweepje niet meer nodig om te galopperen.’

Anne vervolgt: ‘Mijn oudere zus heeft een vriend. Leuk voor haar, maar ik zei tegen haar: “Ik hoef geen vriend, want ik heb er al een.” Spartan is mijn beste vriend. Dat is het mooie aan paardrijden. Mijn pony brengt me op plaatsen waar ik zelf niet kan komen, zoals een mul bospad of het strand. Hier op de manege is het ontzettend leuk. Er is altijd wel iemand die kan helpen als dat nodig is en ik vind het echt fijn om elke dag naar mijn vriend Spartan te gaan.’

 

Meer weten?
Heb jij of ken je ook zo’n bijzonder verhaal? Vertel het ons op redactie@knhs.nl.

 

Categorie: Bijzonder ledenverhaal

Ander Nieuws

  • Bijzonder ledenverhaal: Nadia van Delft: ‘Het is méér dan een sport. Het is een leefstijl.’
    Bijzonder ledenverhaal: Nadia van Delft: ‘Het is méér dan een sport. Het is een leefstijl.’
  • Bijzonder ledenverhaal: Lotte Geelhoed: ‘Voltige is echt next level!’
    Bijzonder ledenverhaal: Lotte Geelhoed: ‘Voltige is echt next level!’
  • Bijzonder Ledenverhaal: Maddy Dijkshoorn: "Ik vind alles aan ponyrijden leuk!"
    Bijzonder Ledenverhaal: Maddy Dijkshoorn: "Ik vind alles aan ponyrijden leuk!"